گمشدگان بیدار

می دانم

                می دانی نمی دانم

می دانم

        
               می بینی نمی بینم

نمی بینم

نمی دانم

با این حال

                    
                    اما                                                            

می دانی

                می سوزم

می دانی

                 می گریم

 
  می گریم و می تازم به دیوار     
  

مشت گره کرده 

   چه شب ها کوبیده ام بر دیوار

می دانم

              می دانی نمی دانم

نمی دانم

               چند ساعت

استفراغ خون

           پاشیده شد روی دیوار                  

نمی دانم

             وقتی هق هق ات زنجیر گسست

از راه آهن تا دربند

چند بار

              آرمان را بال شکستند        

                در غروب ماتم زای خانگی

شکستند و باز ماندی به راه

به راه

نه سر به راه
 

نمی دانم

 امشب
بوی حشیش و لخ لخ سندل ها

          از دربند به سلول های دیوار   

        رسید ؟ 

نمی دانم

           می دانی

          
 کبوتر زیباست ولی پر هراس ؟

شهر آنک

زیبا نیست           
                ولی پر هراس

می دانم

              می دانی نمی دانم

از پشت صدا تا بطن فریاد

                                  چه خسته ای
 

نمی دانم

               می دانی

 دلشدگان پرواز

بی بال پردیدند
                     تا فردایی دیگر

بی من

بی تو

بی هیچ ما

دیده بودی ؟ ندیدی ؟

صدا زدم

                شنیدی ؟

برگردید

برگردید

حالا

          حالا وقت پرواز است

پریدند

           بی بال

بی سر

بی نام

پردیدند

             بی یار 

شهر ما زیبا نیست

شهر ما تنهاست

شهر ما معبر جنون و جن و جنده هاست

می دانم

               می دانی نمی دانم

نمی دانم

آری

         نمی دانم که تا صبح فردا

                                         چند سرباز

                                                     به لشکر فتح مرداب اعزام می شوند   

من

تو

لای دست و پای سربازان

                                     گم شده ایم

و

هر شب

مادری ست که

غمگنانه

                یادی از آخرین تبسم می کند